از ۱۴ روز تا ماندگاری نامحدود؛ دستاوردی ایرانی در درمان زخم پای دیابتی

به گزارش "گسترش تولید و تجارت" در آمریکا محصولی به نام «اپلی‌گرف» برای درمان زخم‌های  پای دیابتی تولید می‌شود که سلول‌های زنده این محصول، فقط ۱۴ روز زنده می‌ماند. این یعنی اگر بیماری در یک شهر دورافتاده به این درمان نیاز داشته باشد، تا دارو به دستش برسد، عمر سلول‌ها تمام شده است. اما اینجا، بانوی پژوهشگر ما با طرح ایده «فریز و ذوب کنترل‌شده»، توانست این سد جهانی را بشکند. حالا محصول ایرانی «رویین‌گرفت»، نه فقط دو هفته که تا مدتی نامحدود ماندگاری دارد؛ دستاوردی که حتی نسخه‌های ارتقا یافته آمریکایی هم هنوز به آن نرسیده‌اند. این دستاورد علمی، هدیه‌ای بود که پیش از نوروز، لبخند را بر لبان بیماران دیابتی نشاند تا دیگر نگران قطع عضو نباشند. ایران ثابت کرد که در لبه تکنولوژی، نه‌تنها دنباله‌رو نیست، بلکه می‌تواند خط‌شکن باشد.

از النگوی مادر تا جاده‌های ترانزیت؛ قصه غیرت آذربایجان

از سپیدی آزمایشگاه به سیاهی روغن و آهن در آذربایجان غربی می‌رویم. محمدرضا رستمی، مدیرعاملی که امروز غول‌های جاده‌ای را می‌سازد، قصه‌اش را از یک جفت النگو شروع می‌کند. او می‌گوید: «مادرم النگویش را ۵۰ هزار تومان فروخت.» همین یک جمله کافی است تا عمق فداکاری یک مادر و اراده یک پسر را بفهمیم. رستمی با همان پول، دریل و دستگاه جوش خرید و در مغازه‌ای اجاره‌ای یا علی گفت. روزهایی را پشت سر گذاشت که ۳۵ شاگرد برای گرفتن لباس کار پشت در مغازه‌اش صف می‌کشیدند. اما امروز او و تیمش ۱۷ درصد از صنعت تریلی سازی کشور را در دست دارند. سالانه ۱۵ هزار تریلی از زیر دست این کارآفرین بیرون می‌آید تا چرخ اقتصاد کشور روی جاده‌ها بچرخد.

 

رستمی : سود مالی  فرعی است و به دنبال این است که آدم‌ها «صاحب شغل» شوند

 

سوله‌های جدید او حالا قرار است قطعات پیچیده‌ای مثل دیفرانسیل را بسازند تا وابستگی ما به خارج کمتر و کمتر شود. این یعنی همان بهاری که از یک النگوی کوچک سبز شد و حالا به یک جنگل صنعتی تبدیل شده است.

 

دانش آموزانی که خودشان دیوار مدرسه را ساختند

 

در قاب سوم، به شمال می‌رویم؛ به ساری و دبیرستان فردوسی. جایی که معنای «مدرسه» فراتر از چهاردیواری کلاس است. این بار خبر، افتتاح یک ساختمان مجلل توسط مسئولان نیست؛ خبر، دست‌های خاکی معلمان و دانش‌آموزانی است که آستین بالا زده‌اند. در این مدرسه، وقتی زنگ‌تفریح می‌خورد، دانش‌آموزان و دبیران به‌جای استراحت، آجر روی آجر می‌گذارند. آن‌ها دیوارچینی می‌کنند، بنّایی می‌کنند و عرق می‌ریزند تا هزینه‌های بازسازی مدرسه‌شان کم شود.این زیباترین درس آموزشی است؛ درسی که در هیچ کتابی نوشته نشده. دانش‌آموز ساروی یاد می‌گیرد که برای ساختن آینده، نباید منتظر معجزه ماند، باید دست به‌زانو گرفت و بلند شد. دیواری که با دست معلم و شاگرد ساخته شود، هیچ‌گاه فرونمی‌ریزد؛ چون پی آن از عشق و مسئولیت‌پذیری است.

 

 

 

خانواده‌هایی که سوگ را به آزادی بدل کردند

 

اما زیباترین پرده از این ضیافت رمضانی و بهاری، در جای دیگری رقم خورد؛ جایی که یک خانواده، غم بزرگ ازدست‌دادن عزیزشان را به ریسمانی برای نجات دیگران گره زدند. در مراسم شب هفتم زنده‌یاد «حاج احمد بابایی»، خانواده ایشان تصمیمی گرفتند که عطرش از هر شکوفه‌ای خوش‌تر بود. آن‌ها هزینه‌های معمول سوگواری و اطعام مراسم را برای آزادی زندانیان جرایم غیرعمد اختصاص دادند. علی راحمی، مسئول ستاد دیه کاشان اعلام کرد که با این اقدام خیرخواهانه، بدهی سه زندانی نیازمند که به دلیل ناتوانی مالی پشت میله‌ها مانده بودند، تسویه شد.

 وقتی سفره‌های افطار پهن می‌شود، سه پدر، سه همسر و سه انسان، پس از مدت‌ها دوری، درست در آستانه بهار به آغوش خانواده‌هایشان بازگشتند. این یعنی «باقی الصالحات»؛ یعنی نام حاج احمد بابایی با هر قدمی که آن زندانیان آزاد شده برمی‌دارند، دوباره زنده می‌شود.

 

 روایتی از ایرانی که هنوز می‌سازد 

 

اگر این چهار قطعه پازل را کنار هم بگذاریم، تصویر واضحی از «ایران ۱۴۰۴» می‌بینیم. ایرانی که بانوی دانشمندش در دنیا اول می‌شود، کارآفرینش با پول یک النگو صنعتگری می‌کند، دانش‌آموزش دیوار مدرسه را می‌سازد و تا خانواده‌ای که سوگشان را به جشن آزادی تبدیل کردند. این‌ها نشانه‌های ایرانی است که منتظر معجزه نمی‌ماند، بلکه خود معجزه می‌آفریند. امسال بهار، زودتر از فروردین به خانه‌های ما آمده است؛ بهاری که عطر ربنا دارد و رنگ اراده.

 

منبع: فارس